Skip to main content

P.G. Frassati - Onze geschiedenis

In den beginnen...
Dertig jaar nadat in Engeland de eerste scouts op kamp vertrokken met Baden Powell, werd in Mechelen scoutsgroep P.G. Frassati opgericht. Het begon als een reactie op de Franstalige scouts die al in de stad aanwezig waren. Bovendien koos oprichter E. H. Van den Eynden ervoor om een leek als inspiratiebron te nemen. Pier Giorgio Frassati was weliswaar een deugdelijk katholieke jongeman, maar had geen gewijde functie in de Rooms Katholieke Kerk. In het van katholicisme doordrongen Mechelen – zetel van het Belgische aartsbisdom – was dat een opvallende keuze.

De grote sachem
Pier Giorgio Frassati werd onze geestelijke vader omwille van zijn mooie karaktereigenschappen. Tijdens zijn korte leven hielp hij anderen vooraleer hij zich om zichzelf bekommerde. Vooral diegenen die het niet zo gemakkelijk hadden. Hij bezat een eenvoudig en opgewekt karakter wat hem een graag geziene figuur maakte. Hij werd geboren op 6 april 1901 in Turijn (Italië). Zijn moeder was een schilderes en zijn vader een liberaal, agnostisch politicus en krantenuitgever. Pier Giorgio combineerde politiek activisme met zijn werk voor de sociale justitie. Hij betoogde tegen politie-geweld, was sterk anti-fascistisch en voor sociale hervormingen. Af en toe ging hij er zelfs voor op de vuist. Bergbeklimmen was een van zijn favoriete sporten. Daarenboven hield hij van kunst en muziek en ging hij vaak naar theater, opera en musea. Net voor hij zijn universitair diploma behaalde, werd hij ziek: polio, of kinderverlamming was het verdict. Volgens de dokters kreeg hij het van de armen die hij verzorgde. Na zes dagen lijden, stierf hij op 4 juli 1925. Hij was 24 jaar.

Zilvermeeuw voor de vrienden
Van den Eynden, Zilvermeeuw voor de scoutsvrienden, was nochtans zelf priester. Geboren in 1905, het jaar waarin Einstein zijn relativiteitstheorie verkondigt, België zijn eerste match voetbalt tegen het Nederlandse elftal (en met 4-1 verliest) en Mechelen bijna 60.000 inwoners telt onder (katholiek) burgemeester Edouard De Cocq. In 1937 gaf Van den Eynden Economie in het Sint-Romboutscollege. Toen enkele leraars hem vroegen om een Vlaamse scoutsgroep op te richten – in navolging van de Franssprekende Kardinaal-Mercier-groep – was dit het begin van onze scoutsgroep. Welpen, jongverkenners en verkenners, allemaal uit het college, vormden de eerste generaties Frassatianen. Enkel jongens wel te verstaan.

Schotse ruiten
De eerste scoutsdas had een Schots geruit motief. Er werd een groepscomité opgericht ter ondersteuning. Het bestond uit zes oudere mannen die de financiële verantwoordelijkheid namen voor de groep. Om aan geld te geraken werd er in de Mechelse feestzaal een jaarlijks liefdadigheidsfeest opgezet. De oorlog gooide echter roet in het eten …

Duizend bommen en granaten!
Tijdens de tweede wereldoorlog verbood de Duitse bezetter het dragen van andere uniforms dan de hunne. Nadat Van den Eynden uit het leger teruggekeerd was, werden de scoutsactiviteiten in Frassati toch verdergezet, op het gevaar af door de Duitsers lastig gevallen te worden. Het gebeurde dus in alle stilte: elke vergadering moest immers aangegeven worden. De beschermende hand van Kardinaal Van Roey hielp de Mechelse scouts weliswaar. Van den Eynden trok naar Brussel om gesmokkelde schoenen te gaan halen en dankzij zelf verzamelde wol kon men toch scoutstruien dragen. Na de oorlog stopte Van den Eynden als aalmoezenier en nam aalmoezenier Eyckans zijn taak over in Frassati.

Oude tradities
Dat scouting gebaseerd is op veel tradities moeten we niemand meer vertellen. Al decennialang is de werking gebaseerd op patrouilles die samen werken en spelen, op tocht gaan, koken, technieken beoefenen. Er wordt een uniform gedragen, je krijgt een totem, heist de vlag, zingt het avondlied, legt beloftes af,… Die-hardfans moeten de (Vlaamse) scoutsbijbel maar eens lezen: ‘Het Verkennersleven’ door Maurits van Haegendoren.

Heibos
Toen in de jaren zestig in België de taalstrijd tussen Walen en Vlamingen volop woedde, kocht P.G. Frassati haar lokaal in Bonheiden. Het dennenbos stond er al, net zoals een klein bungalowtje. Er werd een waterput geboord. De huidige lokalen werden in 1969 gezet. Het groot materiaalkot is een gerecycleerd oud labo van de Antwerpse Waterwerken dat er in 1987 bijkwam.In 2009 kwam er nog een derde lokaal bij, gekregen van de scoutsgroep in Lint en door de leiding en materiaalploeg zelf opgebouwd. Ondertussen was er ook een kapoenenwerking opgericht. Frassati groeide stilletjes. In 1967 kwam het eerste Heibosserke uit (op een ‘KOMpjuter 67XP'), toen nog ‘Groei’ genoemd.

Eindelijk meisjes!
Het duurde tot 1991 vooraleer de eerste meisjes de Frassati-das mochten rondknopen. Het begon met zussen en klasgenotes van mannelijke Frassatianen. Tot het einde van de jaren ’90 werd er veel belang gehecht aan de band met het college. Slechts per uitzondering werden andere kinderen toegelaten. Halfweg het eerste decennium van de 21ste eeuw zitten er voor het eerst meer dan 200 leden in Frassati. De oude dennen hebben hun beste tijd gehad en er wordt met veel ijver aan de vernieuwing van het bos begonnen. In 2007 vierde P.G. Frassati een belangrijk jubileum: ze bestond al zeventig jaar.

Nieuwbouw en Akajoue
In 2008 werd het startschot gegeven voor de bouw van een nieuw gebouw op Heibos. In augustus werd op een paar weekends tijd een verlaten scoutslokaal in Lint uiteen gehaald. Het gerecupereerde hout kreeg een volledige bewerking (schuur, verven, sappen, ...) en in de Paasvakantie van 2009 werd het gebouw rechtgezet op ons aller Heibos. De weken daarna werd het dak erop gelegd en in augustus en september werd het lokaal afgewerkt (verven, elektriciteit,...). Bij start van het nieuwe scoutsjaar kon P.G. Frassati een heuse akabe-tak in het leven roepen: De Akajoue!